เรื่องที่ 2

นิราฟได้รับบทเรียนเกี่ยวกับการหลอกลวง

นิราฟ: วันนี้ฉันได้รางวัลแจ็คพ็อตที่โรงเรียนมา คือฉันได้รับใบข้อสอบเลขคืนมาห้าใบ และทุกใบได้คะแนนเต็มร้อยหมดเลย แถมยังมีสติกเกอร์พิเศษรูปรอยยิ้มติดมาทุกใบซะด้วย

บินา: ดีใจด้วยนะ ฉันภูมิใจในตัวเธอมากเลย ฉันอยากจะทำอย่างเธอได้บ้างจัง แต่เธอเพิ่งมีปัญหาเรื่องบวกเลขไม่เป็นเมื่ออาทิตย์ก่อนนี้เองไม่ใช่เหรอ

นิราฟ: ถูกของเธอ ฉันยังบวกเลขไม่เป็นซักทีเลย แต่พอฉันเอาแว่นกันแดดอันนี้มาใส่ปุ๊บ ฉันก็ได้คะแนนยอดเยี่ยมทันที

บินา: เธอหัดทำเลขบ่อยมั้ย

นิราฟ: ไม่หรอก ไม่บ่อยเท่าไหร่

บินา: ฉันอยากทำอะไรพิเศษให้เธอซักอย่าง เพราะฉันภูมิใจในตัวเธอมาก ฉันรู้ว่าเธอต้องเรียนหนักทีเดียวกว่าจะได้คะแนนเต็มร้อยตั้งห้าหนนั่นน่ะ

นิราฟ: ฉันไม่ต้องการให้เธอทำอะไรอย่างนั้นนะ บินา ก็แค่เรื่องจิ๊บจ๊อยเท่านั้น

บินา: เธอสมควรจะได้รางวัลพิเศษ ฉันอยากให้นาฬิกามิกกี้เมาส์ของฉันที่เล่นเพลงเพราะๆได้สองเพลงกับเธอ

นิราฟ: ฉันยอมรับนาฬิกานั่นไม่ได้หรอกนะ บินา ฉันไม่สมควรได้รับเลยจริงๆ

บินา: นิราฟ ก็เธอมานะบากบั่นเล่าเรียนมาตั้งเยอะ เธอจึงสมควรได้รับมัน ใครที่ทำได้อย่างนี้ก็ถือว่าเยี่ยมมากแล้ว

นิราฟ: ไม่หรอก ไม่ใช่เลย

บินา: ใช่สิ แต่ขอถามหน่อยเถอะนะ นิราฟ 8 + 8 ได้เท่าไหร่

นิราฟ: ขอคิดดูหน่อยก่อน อ้อ ใช่แล้ว ได้ 15

บินา: ผิด แต่ลองดูใหม่อีกครั้งนะ 6 + 6 ได้เท่าไหร่

นิราฟ: เอ้อ … ฉันว่าได้ 14

บินา: เธอคงจะประหม่าไปหน่อยมั้ง เอาอย่างนี้ 2 + 1 ได้เท่าไหร่

นิราฟ: 4 มั้ง

บินา: 4 เหรอ เธอบวกเลขไม่เป็นเอาเลยแหละ

นิราฟ: แล้วเธอคิดว่าฉันทำเป็นงั้นเหรอ

บินา: ถ้าอย่างนั้นเธอทำข้อสอบได้เต็มร้อยตั้งห้าครั้งได้ยังไงล่ะ

นิราฟ: ก็คำตอบมันโผล่ขึ้นมาต่อหน้าฉันเองนี่ มันเหมือนกับมาจากนอกโลกยังไงยังงั้นเลย

บินา: พนันได้เลยว่าแว่นกันแดดของเธอต้องมีส่วนในการที่คำตอบมันโผล่ขึ้นมาต่อหน้าเธองั้นด้วยใช่มั้ยล่ะ

นิราฟ: แล้วเธอเชื่อฉันหรือเปล่า

บินา: ไม่หรอก เธอหลอกรึเปล่า มีใครช่วยเธอรึเปล่า

นิราฟ: ฉันอายจังเลย

บินา: การหลอกลวงเป็นสิ่งที่ผิด ฉันไม่เข้าใจเลยว่าเธอหลอกลวงไปทำไม

นิราฟ: ฉันแค่ยืมคำตอบมาจากพวกเพื่อนๆเท่านั้น

บินา: การโกงไม่ใช่การยืมคำตอบมาจากเพื่อน เธอเอาคำตอบพวกนั้นมาโดยไม่ได้รับอนุญาต อย่างนี้เขาเรียกว่าขโมย

นิราฟ: ก็มันไม่มีทางอื่นที่ง่ายกว่านี้นี่นา ก็เพราะอย่างนี้ฉันถึงต้องโกงอยู่เรื่อยไป เธอเข้าใจมั้ย

บินา: ครูคิดว่าเธอคิดเลขเป็นทั้งๆที่ความจริงเธอคิดไม่เป็น แล้วคราวนี้เธอจะทำยังไงต่อไป

นิราฟ: ก็โกงมันต่อไปแหละ ฉันคงต้องทำยังงั้น

บินา: ครูกับพวกเพื่อนๆของเธอคงจะไม่มีทางไว้ใจเธอได้แน่ ถ้าเธอโกงที่โรงเรียนได้ เธอก็จะเริ่มต้นโกงที่อื่นๆได้ แล้วก็จะลามออกไปถึงเรื่องอื่นๆที่เธอทำ สุดท้ายเธอก็จะกลายเป็นจอมหลอกลวง

นิราฟ: ไม่มีใครเห็นสายตาของฉันได้เวลาที่ฉันใส่แว่นกันแดดเอาไว้ ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะรู้ได้ว่าฉันหลอก ยกเว้นเธอ

บินา: นั่นไม่จริงหรอก เธอลืมใครไปบางคน

นิราฟ: ใครเหรอ

บินา: เธอลืมอรหันต์ภควันไปแล้วเหรอ อรหันต์ภควันเห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เราทำ เธอกำลังเอาสิ่งที่ไม่ใช่ของเธอไปใช้ประโยชน์ เธอจำไม่ได้เหรอว่าเราเคยเรียนมาว่าเราจะได้บาปเมื่อเราทำเรื่องแบบนี้

นิราฟ: โอ๊ย ตายแล้ว! ฉันลืมเรื่องบาปบุญคุณโทษไปสนิทเลย ฉันไม่อยากหลอกลวงใครอีกแล้ว ฉันไม่อยากทำอะไรที่เป็นบาปอีกต่อไปแล้ว อาจเป็นเพราะบาปกรรมที่ฉันเคยทำมาแต่ปางก่อน ฉันถึงได้หัวทึบอย่างนี้

บินา: ฉันดีใจที่เธอตระหนักถึงเรื่องนี้ได้เอง เธอเอาสติกเกอร์รูปรอยยิ้มกลับไปคืนครูเสียเถอะ

นิราฟ: ฉันต้องทำอย่างนั้นด้วยเหรอ

บินา: ต้องซิ เธอต้องซื่อสัตย์กับทุกๆคน รวมทั้งกับตัวเธอเองด้วย

นิราฟ: ฉันจะไปขอให้ครูช่วยสอนวิชาเลขให้

บินา: แล้วก็อย่าสวมแว่นงี่เง่านั่นไปหาครูล่ะ

นิราฟ: ฉันว่ามันก็ไม่ยุติธรรมหรอกนะที่ได้คำตอบที่ไม่ใช่ของตัวเอง และนอกจากนั้นแล้ว ฉันยังต้องทำคะแนนที่ดีให้ได้ด้วยตัวของฉันเองด้วย แล้วนี่เธอยังจะให้นาฬิกามิกกี้เม้าส์ที่ร้องเพลงได้นั่นกับฉันอยู่อีกหรือเปล่า

บินา: ไม่หรอก แต่ฉันมีของขวัญอีกอย่างหนึ่งให้เธอ

นิราฟ: อะไรเหรอ

บินา: แบบคิดเลขเร็วที่จะช่วยให้เธอเรียนวิชาบวกเลขได้ไงล่ะ กลับบ้านกันได้แล้ว